
Μία υπέροχη εκδήλωση – αφιέρωμα στον Γιώργο Λιθαδιώτη, τελευταίο φανοποιό της Σκοπέλου
«Εκείνα τα χρόνια είχαν το λυχνάρι, το δαυλό, ένα κομμάτι από πεύκο με ρετσίνι που κρατούσε τη φλόγα. Και μετά ήταν το λάδι. Μπαίνει στο φανάρι να προστατεύσει τη φωτιά να μην σβήσει. Παλιά χρησιμοποιούσαμε φανάρια λαδιού μόνο για τον φωτισμό του σπιτιού. Τα αγοράζανε αυτοί που είχαν λεφτά και οι εκκλησίες…» [από αφήγηση του Φανοποιού Γιώργου Λιθαδιώτη]